Overslaan en naar de inhoud gaan

Johnny Hallyday

Op een mooie dag in juni 2014 waren wij, Jacqueline en ik, op de fiets door Noord-Frankrijk aan het rijden.
We kwamen daar bij toeval terecht, omdat onze treinreis naar Bretagne strandde in Lille vanwege een staking van de Franse spoorwegen.
Het Noord-Franse landschap bracht ons veel meer schoonheid dan wij ons hadden kunnen voorstellen.
We werden getrakteerd op lange stukken bospad in het beruchte Bos van Wallers, dat de wielerliefhebbers kennen van Parijs - Roubaix.
Ook de kasseienstroken hebben wij bedwongen.
Later deden we een stuk van de Franse Ardennen aan en op deze dag was het eindpunt in Baives, alwaar wij een bed & breakfast hadden gevonden.
Het was een eenvoudig onderkomen, dat ons na de beproevingen van de vele kuitenbijters rust zou brengen en, wellicht ook, een maaltijd.
Maar helaas, de uitbater van de B&B deed niet aan avondmaaltijden.
Nou waren wij op maandag in Baives en Baives is echt een heel, maar dan ook een heel klein dorpje op de grens van Frankrijk en België.
Wij vroegen of er in de buurt iets was te vinden waar we iets konden eten. Er verscheen een bedenkelijk gezicht, maar plots was er een lichtje in zijn ogen: maakte het uit of het in het dorpscafé was?
Nee, natuurlijk niet, na een hele dag op de fiets op en af hadden we honger, enorme honger!
De uitbater van de B&B belde even met de eigenaar van het dorpscafé om te vragen of hij open was voor vermoeide reizigers die slechts een simpele maaltijd wensten.
De cafébaas maakte zijn zaak speciaal voor ons open en wij waren van harte welkom.
Omdat Baives zo klein is zijn we naar het café gelopen: 2 minuutjes hooguit.
De man en de vrouw van het café zaten ons al op te wachten en ons menu was al aan het pruttelen.
Het bestond uit een soort haché met een flinke schep aardappelpuree. Zag er niet uit, maar man, wat ging dat er in!
Samen met het Chimay bier, dat daar op een steenworp afstand vandaan gebrouwen wordt, een prima combinatie.
Ook de gehele entourage was van een onverwachte, rauwe schoonheid.
De lokaliteit was een soort Rock and Roll café, maar dan met Franse rock en roll.
We zaten, uiteraard, als enigen in de zaak. De gastheer en gastdame bleven aan de bar zitten.
De verlichting was, zoals het een Franse kroeg betaamt, van het meest ongezellige soort tl.
Daarnaast stond er in "onze" eetkamer een knots van een LCD tv waarop in een niet al te bescheiden volume een liveconcert van één of andere lokale, Franse grootheid speelde.
We werden min of meer gedwongen te kijken naar, gezien de parafernalia aan de muren, de grote held van de cafébaas: Johnny Hallyday.
En verdomd, wij vonden het ook mooi!